Beşiktaş’ın Sırp yıldızı Vlahovic ‘Çok konuşmaya gerek yok, sahada konuşacağım’ Italiano sözleri

Beşiktaş’ın yeni transferi Dusan Vlahovic, Beşiktaş YouTube’a özel açıklamalarda bulundu. Sırp yıldızın açıklamalarından satır başları şöyle;

“Gerçek bir idmana beni annem götürdü lakin işin gerçeği, birinci olarak dedemle bir idmana gitmiştik. Maalesef ki artık aramızda değil. Ama o beni birinci idmanıma, altı yaşındayken götürmüştü. Çok hoşuma gitti, bu yüzden ailemden beni idmana götürmelerini rica ettim. Annemin kimi arkadaşları vardı, onların oğulları da futbol oynuyorlardı. Ondan sonra annem beni onlarla birlikte birinci “gerçek” bir idmana götürdü. Ivan Tomic’e teşekkür etmek istiyorum zira futbol mesleğimde büyük rol oynadı. Akabinde ikimiz de Partizan’dan ayrıldık. Hâlâ irtibat halindeyiz. Bazen onunla konuşuyorum ve ondan fikirlerini soruyorum. Zira o çok zeki bir insan. Ne yazık ki bizimle çok kısa bir mühlet geçirdi, ancak ondan çok şey öğrendim.”

“Sadece futbolun tadını çıkarmaya çalıştım. Bilhassa o vakitler, aklımda yalnızca bu vardı, keyif al ve büyük bir şey başarmaya çalış. Şayet bu türlü düşünüyorlarsa, yalnızca teşekkür ediyorum zira bu türlü bir şeyi başarmak çok güç. İnsanlarımızın bu kanıya sahip olması ve bunu söylemesi çok büyük bir mana söz ediyor. Bundan ötürü çok çok gurur duyuyorum.

Milli grupta gösterdiğimiz performanstan pek mutlu olmadıklarının farkındayım. Ayrıyeten bunun için çok çok üzgünüz, gelecekte elimizden gelenin en uygununu yapmaya çalışacağız. Biz az nüfuslu küçük bir ülkeyiz ve elimizden gelenin en güzelini yapıyoruz. Alışılmış ki gelişmeye çalışacağız, bunun için çalışıyoruz. Ama tekrar teşekkürler ve dediğim üzere insanlarınız bu türlü şeyler söylediğinde, bu beni çok gururlandırıyor.

Ben her vakit bu türlü biri olmayı hayal etmiştim. Taraftarı olduğum ekipte futbol oynamak. Bir derbide gol atmak, bunu maalesef başaramadım ancak olağan ki goller atmak, kupalar kazanmak ve ulusal grupla oynamak. Gençtim, bunlar en büyük iki hayalimdi ve bunları başardım, çok memnunum. Bu ve sonrasında olan her şey, gitgide daha da artıyor ancak. O vakitler iki büyük hayalim vardı: Partizan’da ve ulusal ekipte oynamak. İşin gerçeği, Sırbistan’da çocukken bu maçları her vakit izlersiniz. Maçtan haftalar evvel beşerler konuşmaya başlar. Siz de o elektriği hissetmeye başlıyorsunuz. Bir anda heyecanlanmaya başlıyorsunuz, bu yüzden ben buna alışığım. Ayrıyeten, Partizan’ın yahut Kızılyıldız’ın genç kategorilerinde olduğunuzda da derbi maçları oynadığınızda, 10 yaşında, 11 yaşında, 12 yaşında olsanız da hissediyorsunuz, evet, enerjiyi hissediyorsunuz ve herkes bundan bahsediyor. Derbiyi kazandığınızda bu her zaman büyük bir olaydır, ayrıyeten Kızılyıldız çok büyük bir kulüp. Elbette, inanılmaz derecede çok taraftarı var. Hem genç kategorilerde hem de birinci etapta benim için çok hoş tecrübelerdi.

İşin sonunda bir futbol maçının bu kadar kişinin hayatına tesir ettiğini görmek çok hoş. Bunun bir modülü olma fırsatına sahip olduğum için çok gururluyum. Natürel ki, iki mükemmel taraftar kitlesine karşı oynamak her vakit hoştur. Evet, elbette.

‘BU İNANILMAZ BİR DUYGU’

Ne vakit üzerinde benim ismimin yazılı olduğu bir forma görsem ya da taraftarın benim adımı haykırması inanılmaz bir his. Bunu anlayamıyorum, aklım almıyor, biliyorsun işte. Elbette bu benim için çok büyük bir zevk. Bu yüzden her vakit onlarla fotoğraf çekinmek için yahut onlara bir imza vermek için elimden geleni yapıyorum. Zira onları ne kadar keyifli ettiğimin farkındayım. Zira evvelce ben de o taraftaydım, şimdi ise başka taraftayım.

Hepimiz Zlatan’ın kim olduğunu, neler başardığını biliyoruz. O gün benim açımdan şanslı bir gündü diyebiliriz. Onunla alakalı, onu tanımlayabilecek sözleri sarf edemeyebilirim. Her şeyden evvel onun gücü. O denli bir formda konuşuyor ki sizinle, sizin içinizdeki en uygun halinizi ortaya çıkarıyor. Ayrıyeten oyun üslubu da o denli, rakibin kimin olduğu umurunda değil. O her vakit kazanmak istiyor, olağandışı derecede hırslı biri. Bazen kendi kendime düşündüğümü hatırlıyorum. “Bu adam bir dördüncü lig yahut bir beşinci lig grubunu da çalıştırsa ve dünyanın en güzel kadrolarına karşı da çaba etse, o herkese karşı kendi oyununu oynayacak. Herkese karşı atak futbolu oynayacak.”

Mutlaka maç kaybedeceğiz ancak bence; 38 maçta ya da 36 maçta fark etmez. Bu halde oynadığınızda kazanma bahtınızın en yüksek olduğunu düşünüyorum. Bir, iki, üç maç kaybedebilirsin. Ama geri kalanında maçı domine edebilirsiniz ve kazanma olasılığınız daha yüksek. Rakibin kusur yapmasını beklemekle kalmıyorsunuz. Bazen kazanabilirsiniz, bazen kaybedebilirsiniz. Bazen de berabere kalabilirsiniz.

ITALIANO SÖZLERi

Vincenzo Italiano, inanılmaz bir teknik yönetici. Bu hoş kulübe gelmemin esas sebeplerinden birisi de o. Pek yeterli hatırlamıyorum zira çok yoğun günlerdi, biliyorsunuz. Covid geçirdim ve o sırada evdeydim ve her şey çok süratli gelişti. Zira beni aradılar ve zati Juventus ile bir mutabakata vardıklarını söylediler. Ve o sırada da beni bekliyorlar. Juventus ile muahedeyi sağlamam iki gün daha sürdü ve iki gün sonra da oradan ayrıldım. Bu yüzden ona veda etme ya da onunla konuşma talihim hiç olmadı. Ama sonuçta buradayız.

“Her şey yolunda, her şeyi başarıyorum.” dediğiniz anda yanılgılar yapmaya başlarsınız. Zira şayet her gün %100 konsantre olmuyorsak, şayet aç değilseniz, şayet ardı ardına gelen amaçlarınız yoksa, şayet “Bu dönem X sayıda gol atacağım” demiyorsanız, ve bu maksadı giderek artırmıyorsanız. Elbette ki kupalar ve ferdî ödüllerle birlikte. hem oyuncu hem de insan olarak kendinizi geliştiremezsiniz. Bu yüzden her vakit aklınızda bir amaç olmalı. Aklımda daima her vakit elimden gelenin en düzgününü yapmaya çalışmak var. Ne yaparsam yapayım, benim için asla kâfi değil. En büyük eleştirmenim benim. Nerede düzgün oynadığımı, ne vakit berbat oynadığımı biliyorum. Kimse bana neyin yanlış, neyin hakikat olduğunu söyleyemez. Zira ben biliyorum. Berbat oynadığımda da biliyorum, düzgün oynadığımda da biliyorum. Yani her durumda daima daha fazlasını, daha fazlasını ve daha fazlasını istiyorum.

‘BİR ÇOK TAKIMLA GÖRÜŞTÜM ANCAK…’

Bu yaz birçok teklif aldım ve görüştüm. Şahsen ben değil, ancak birçok kulüple görüştüğümü söyleyebilirim. Ama ben görüştüğüm hiçbir yerde projeden tatmin olmadım. Beşiktaş beni aradı. Öncelikle, hocamız beni havaalanındayken aradı. “İstanbul’a gideceğim,” dedi. “Beşiktaş’la kontrat imzaladım, istersen sen de gelebilirsin.” dedi. Ben de dedim ki; “Evet efendim, ancak kararımı vermek için biraz vakte gereksinimim olacak, sabırlı olacağım zira ne olacağını asla bilemezsiniz.” Ama babamla konuştuğumda, ailemle konuştuğumda, anladım ki şu anda benim için en uygun tercih burası. Zira antrenörü tanıyorum; kulüpten insanların beni buraya getirme isteği çok fazlaydı. Kulübün bu sezonki amaçlarını başarma hırsı. Doğal ki inanılmaz taraftarlar, Türkiye’deki genel yeterli beşerler. Sonuç olarak karar vermem iki ya da üç günümü aldı. Ama bu kararı verdiğimde, çok çok, nasıl desem, hakikat kararı verdiğimden emindim ve bu en önemlisiydi. Bu yüzden güç olmadı zira taraftarları gördüm. Liderimizin, Asbaşkanımızın, teknik grubun, hocamızın, beni ne kadar çok istediklerini gördüm. Bu yüzden benim için çok da güç bir karar olmadı.

NEDEN 28 NUMARA?

Çok özel bir durum yok aslında. Fiorentina’ya geldiğimde birinci numaram buydu. Bunun bir nedeni de Sporting Lizbon’da Cristiano Ronaldo’nun birinci numarası da 28’di. Birebir vakitte benim doğum günüm 28 Ocak. Annemin doğum tarihi de 28 Ağustos. Bu halde olunca da boşta olduğunu görünce 28’i seçtim.

Çok konuşmaya gerek yok, buraya sebep geldiğimin farkındayım ve elimden gelenin en güzelini yapacağım ve bunu alanda onlara göstermeye çalışacağım. Umarım çok gol atıp şampiyonluklar kazanabiliriz. Alanda konuşmaya çalışacağım. Havaalanında ve stadyumda bana hissettirdikleri hisler için onlara minnettarım. Çılgın bir taraftarımız var. Nitekim çok minnettarım. Onlara milyarlarca sefer teşekkür ederim.

Kız arkadaşımla birinci defa Bodrum’a gitmiştik. Biz oradayken, “İbrahim” bize rezervasyon konusunda ve birtakım mevzularda yardımcı olmuştu. Bize karşı biraz öz itimadını topladıktan sonra benimle konuşmaya başladı. Bana büyük bir Beşiktaş taraftarı olduğunu, İstanbul’da yaşadığını söyledi ve fotoğraflar göstermeye başladı. Ben de ona Juventus’ta olduğumu söylüyordum. Şu anda bu türlü bir niyetim olmadığından bahsediyordum. Bana daima “Beşiktaş, Beşiktaş…” diyordu. Ben de ona “Tamam İbra, sakin ol dostum!” diyordum. Sonrasında ben meskenime döndüm. Onda benim telefon numaram vardı. Rezervasyon ve tatil müddetince bizimle ilgilendiği için. Tatilden sonra da iki üç günde bir bana yazmaya devam etti. Beni arıyordu, alışılmış ki her seferinde karşılık vermiyordum zira sahiden çok fazla arıyordu. Ama bana yazmaya devam ediyordu. “Beşiktaş’a gel, seni İstanbul’a bekliyorum.” “Gel, gel,gel…” Bütün bir yıl boyunca. Arkadaşımın da telefon numarasını almış. Onunla da birkaç sefer konuşmuş. Arkadaşım bana dedi ki “Dostum İbrahim hakikaten delirmiş. Bana her gün Beşiktaş’tan bahsediyor.” Ve buraya geldiğimde onu aradık. Umarım onu stadyumda da görebilirim. Hayalleri gerçek olmuş sonunda! Beşiktaş taraftarları, lütfen bizimle olun. Şampiyonluğu konutumuza getirmek için elimizden gelenin en güzelini yapacağız.”