Spor müellifleri Trabzonspor-Tümosan Konyaspor maçını kıymetlendirdi

ZEKİ UZUNDURUKAN-GÜÇ VE KALİTE FARKI KUPAYI GETİRDİ!

Trabzon-Antalya ortası karayolu ile 1146 kilometre! Trabzon’dan karayolu ile (özel araba ve otobüs ile) final için kente gelen Trabzonspor taraftarı, neden Antalya kentine alınmadı! Saatlerce yol zahmeti çeken, yol yorgunu taraftarlar maçtan evvel neden saatlerce vilayet dışında bekletildi! Bunun bir açıklaması, haklı bir sebebi olmalıydı! O yüzden maç başladıktan sonra bile maça yetişmeye, stada girmeye çalışan bordo-mavili taraftarlar vardı! Bütün bunlara karşın Trabzonspor taraftarı, statta en ufak bir taşkınlık yapmadan aslanlar üzere alanda savaşan kadrolarını desteklediler.

Konyaspor taraftarı ise birinci yarıda sahayı meşale bombardımanına tutarak, gruplarının moral-motivasyonunu bozdular. Bir tarafta kentin girişinde bekletilen Trabzonspor taraftarı… Öteki tarafta stada sokulan yüzlerce meşale ve sis bombaları… Biz maça dönelim. Trabzonspor taraftarı bütün bu engellemelere karşın tribünlerde kendilerine ayrılan yerleri tıklım tıklım doldurdular. Maçın birinci yarısı, Trabzonspor’un tek kale oyunu ile geçildi. Birinci yarıda Pina’nın asistinde Onuachu, harika-muazzam bir golle Trabzonspor’u öne geçirdi. Golden evvel Pina-Zubkov- Pina verkaçı jeneriklikti. Bu golden sonra da Trabzonspor birinci yarıda maçı koparacak durumlar yakaladı.

Konyaspor, tatlı-sert bir futbolla Trabzonspor’u yıldırmaya çalıştı. Kupada finale gelene kadar çok yeterli savunma yapan Konyaspor, adeta dalga dalga gelen Trabzonspor atakçılarını durdurmakta çok zorlandı. Trabzonspor’da birinci 45’te Saviç savunmanın, Folcarelli orta sahanın, Zubkov da hücumun lideri olarak ön plana çıktı. Zubkov birinci yarıda hem çok süratli oynadı; hem de o denli aykırı ve tesirli paslar attı ki… Folcarelli ise orta alanda tam bir atom karınca üzereydi. Bouchouari de ikili uğraşlarda ayakta kaldı, çok uygun savaştı. Muçi kenarda oynayınca patlayıcı gücünü kullanamıyor. Fakat Fatih hoca, taktik gereği Muçi’yi Mustafa’nın önünde oynattı.

Trabzonspor ismine her şey yolunda giderken, Konyaspor atağında Muleka kafayı vurdu, Onana fevkalade çıkardı. Dönen topu ağlara göndermeyi başardı Muleka. Bu golde Muleka’ya ikinci hamleyi yapma fırsatını veren Mustafa’nın yanılgısı vardı. Bu gol, Konyaspor’u kendine getirdi ve bu moralle çok daha yeterli oynamaya başlayan bir Konyaspor ortaya çıktı. Halil Umut Meler’in Konyaspor lehine verdiği penaltı, VAR’da da incelendi. Penaltıyı VAR odası onayladı. Enis Bardhi’nin penaltısı, direkte patlarken, dönen topta Onuna mucizevi bir kurtarış yaptı.

Fatih Tekke’nin ikinci yarıda sarı kartı olan Saviç’i kenara alması akla yatkın bir atılımdı. Birinci yarıda olduğu üzere ikinci yarıda da alana atılan meşaleler yüzünden oyun çok durdu. Bu meşaleler, stada nasıl sokuldu! İhmali olanlara gerekli cezalar da verilmeli. Trabzonspor yediği golden sonra uzun müddet toparlanamadı. Hamle silahları Muçi, Zubkov, Felipe Augusto ve Onuachu bir anda oyundan düştü. Oyunun son kısmında toparlanan Trabzonspor, Felipe Augusto ile gole çok yaklaştı. Günün başarılı ismi kaleci Bahadır fevkalade bir kurtarış yaparak gole müsaade vermedi.

Konyaspor ise Trabzonspor savunmasının gerisine attığı toplarda bilhassa Muleka ile tesirli oldu. Trabzonspor’un uygun oynamaya başladığı dakikalarda bu kere Trabzonspor penaltı kazandı. Onuachu penaltıyı gole çevirirken, Trabzonspor tribünlerini bayram yerine çevirdi. Fatih Tekke idaresinde şahane bir dönem geçiren Trabzonspor, Ziraat Türkiye Kupası’nda şampiyon olarak muvaffakiyetini taçlandırdı. Konyaspor da çok âlâ uğraş etti ikinci yarıda. Lakin Trabzonspor, ‘kral’ golcüsü Onuachu ile kupayı müzesine götürmeyi başardı. Helal olsun Fatih Tekke’ye! Tebrikler Trabzonspor!

MUSTAFA ÇULCU-MELER’E YAKIŞMADI

Maç başlar başlamaz alana atılan meşaleler nedeniyle yaklaşık 4 dakika oyun durdu. Oyunun devamında da orta ara atılmaya devam etti. Bu atılan meşaleler çift güvenlik arama noktasına ve turnikelerden üst aranmasına karşın tribünlere nasıl sokulur, atanlar bundan nasıl bir keyif alırlar anlamıyorum. Önemli bir güvenlik zaafiyeti var. Hakem de oyunu durduruyor temizletiyor, tekrar başlatıyor. Caydırıcı ve önleyici tavır ve kurumsal davranış maalesef yok! Trabzonspor ön alan baskısı ile tesirli başladı. Topa daha fazla sahip oldu. Organize atak ve gol hükümdarı Onuachu ile golü buldu. Son haftalarda oturmuş takımı ve oyun ezberi olan Konyaspor’un birinci yarıda birinci tesirli şutu lakin 25’de Bardhi’den geldi. Konyaspor beraberlik golünde Muleka’ya bu kadar rahat vurdurmaları Saviç ve Mustafa’nın yanlışıydı.

Konyaspor’un penaltısında kalede Onana devleşti kurtardı Trabzonspor’u ateşledi. Saviç, Ozan değişikliği Fatih Tekke’nin gerçek atılımıydı. İkinci yarı çok çekişmeli ve heyecanlı geçti. Penaltı golüyle Trabzonspor maçı da kupayı da kazanmayı bilgi. Maçın yıldızı Onuachu’ydu. Tebrikler Trabzonspor. Halil Umut Meler şu an ülkemizin tartışmasız en meslekli hakemi. Lakin bu yeteneğe ne oldu bu türlü? İrtibat yeterlidir de hakem oyuncularla bu kadar çok konuşmaz her konumu izah etmez, anlatmaz. Hakemin lisanı düdüğü ve kartlarıdır. Gerektiğinde kısa öz söyler geçer. Çok beğenilen görü disiplini bozar inancı sarsar. Birinci yarıda fauller ve kartlarda bir türlü standardı yakalayamadı 19 faul 4 sarı ile tamamladı. 55’te Adil’i formasından Folcarelli kolay bir temasla çekince Meler alanda penaltıyı verdi. Oyunculardan mobing yedi ancak sarı kart çıkaramadı zira kartını soyunma odasında unutmuş! 2 no’lu yardımcıdan kart aldı oyuna döndü. 77’de Jevtovic yüksek topu net elle smaç atarcasına oynayınca Meler bir sefer daha yanlışsız kararla penaltıyı verdi. Halil Umut Meler’in penaltılarda hamaseti maç idaresinde zafiyeti vardı. Oyunculara 12 sarı, kulübelere 4 sarı, 1 kırmızı ve 42 faulle oyunu tamamlayabildi. Bu tablo bir seçkin hakem kalitesine asla yakışmadı.

ABDULLAH ERCAN-PENALTILAR BELİRLEDİ

Trabzonspor, dönemi Türkiye Kupası’nı alarak kapattı. Lakin bu final sadece bir kupa öyküsü değildi. Tıpkı vakitte kırılma anlarının, ruhsal üstünlüğün maçı nasıl değiştirdiğinin özeti oldu. Birinci yarıda alanda çok daha organize, çok daha iştahlı ve çok üstün oynayan bir Trabzonspor vardı. Orta alanda sert, atakta direkt oynayan bordo-mavililer oyunun denetimini ele geçirdi ve golü de buldu. Bilhassa baskı anlarında rakibine nefes aldırmayan bir manzara çizdiler. İkinci yarıya ise farklı başlayan bir Konyaspor izledik. Baskıyı artırdılar, 50’de Muleka ile beraberlik golünü buldular ve akabinde penaltı kazandılar. İşte finalin mukadderatı tam burada değişti. Bardhi penaltıyı kaçırmasa farklı şeyler konuşuyorduk. Kaçan penaltı sadece bir fırsatın kaçması değildi; tıpkı vakitte moral üstünlüğünün de Trabzonspor’a geçmesiydi. Futbolda bazen bir kurtarış ya da bir direk, bütün dönemin öyküsünü değiştirir. Bu maçta da o denli oldu.

Penaltının akabinde Jevtovic’in ceza alanında topa elle dokunması ile gelen penaltı Fatih Tekke’nin ekibine adeta kupanın kapısını açtı. Trabzonspor o andan sonra daha öz inançlı oynadı. Zira rakibin mental olarak oyundan düştüğünü hissetti. Final maçları biraz da bu türlü kazanılır; gerçek anda ayakta kalabilirseniz kupaya uzanırsınız. Fatih Tekke için bu zaferin manası çok büyük. Teknik yöneticilik mesleğindeki birinci kupasını kazandı. Daha da kıymetlisi, Trabzonspor taraftarına tekrar umut verdi. Bordo-mavililer son yıllarda finallere kadar gelip kupayı ellerinden kaçırıyordu. Bu kere o ruhsal eşiği aştılar. Üstelik kazanılan yalnızca kupa değil. Avrupa Ligi’ne playoff cinsinden iştirak hakkı da Trabzonspor ismine dönem planlaması açısından çok pahalı. Dönemi geç açacak olmak hem fizikî hazırlık hem de transfer süreci açısından büyük avantaj sağlayacak. Bu finalin sonunda en çok kazanan isim ise Fatih Tekke oldu. Zira bazen bir kupa, sırf müzeye gitmez; teknik adamın gerisindeki itimadı, inancı ve geleceği de güçlendirir. Trabzon’da artık tekrar bir kıssa yazılıyor.

CEVDET ÜNÜVAR-FİNALDE KAYBETTİLER!

Konyaspor, bu finale kadar hiç kaybetmeden yürüdü… Bozkırın çocukları her tıpta biraz daha büyüdü, biraz daha inandırdı kendini. Sıkıntı maçlardan geçti, devleri devirdi, umutları omzunda taşıdı. Ancak futbol bazen en acı cümleyi, en hoş öykülerin sonuna müellif… Yeşil beyazlılar, hiç yenilmeden geldikleri finalde birinci yenilgilerini yaşadı. Ve o yenilgi yalnızca skor tabelasına değil, Konya’nın gecesine de düştü. Antalya semalarında gece ağır ağır mora dönerken, güya Alpaslan Çakar dev final için özel bir finans tablosu hazırlamış üzereydi… Bir tarafta uzun vadeli konut kredisi ciddiyetiyle oynayan Konyaspor, öteki tarafta “bu işi çabucak bitirelim” telaşıyla alana çıkan Trabzonspor…

İlk düdükle birlikte temkin alana yayıldı. Konyaspor kontrollüydü. Trabzonspor ise Karadeniz dalgaları üzere sert ve telâşlı… Güya bordo mavili oyuncular kupayı bir an evvel alıp memlekete götürmek ister üzereydi. Birinci yarıda oyun dengedeydi fakat eşitliği bozan bir an vardı. Pina taşıdı… Yalnızca topu değil, Trabzonspor’un kupaya olan inancını da taşıdı.

Paul Onuachu ise gecenin en hoş cümlesini yazdı. O denli bir gol attı ki… Hazırlanışı farklı alkış aldı, bitirişi farklı hayranlık uyandırdı. Top filelere giderken Antalya’daki gece bir anda Karadeniz’e döndü. Birinci yarının geri kalanında endişe, yüreğin önüne geçti.

“Onana’yı kaç kere gördük?” deseler, akıllara Bardhi’nin çaprazdan auta gönderdiği top gelirdi. Zira bu kısım biraz da kalecilerin değil, kaybetmek istemeyen insanların maçıydı. Hakem birinci yarıyı uzattıkça uzattı…Dakikalar büyüdü, tansiyon ağırlaştı. Ve finalin birinci perdesi 52. dakikada soyunma odasına yürüdü. Ancak ikinci yarıya değişik bir Konyaspor çıktı. Bozkırın sert rüzgârı Antalya’ya indi adeta. Dakika 50’de Muleka’nın golüyle Anadolu Kartalları yine ayağa kalktı. Konya umutlandı, tribünler canlandı, final tekrar başladı.

Ve sonra gecenin kırılma anı geldi… Dakika 58… Topun başında eski Trabzonsporlu Bardhi vardı. Tahminen de kupanın yazgısını değiştirecek penaltı için… Tribünler sustu. Kentler nefesini tuttu. Fakat futbol bazen geçmişi de oyunun içine karıştırıyor. Bardhi vurdu… Ve top ağlarla değil, kaçan bir ihtimalle buluştu. İşte o an, final tekrar Trabzonspor tarafına döndü. Son kısımda bordo mavili kadro deneyimiyle ayakta kaldı. Konyaspor ise çabayı bırakmayan yüreğiyle alkış aldı. Ve gece sonunda bir kent sabaha müziklerle uyandı… Başka kent ise başı dik lakin sessizdi. Zira kimi finaller kupayla değil, bıraktığı kıssayla büyür. Ve böylesine ağır baskının, yüksek tansiyonun yaşandığı bir gecede; Halil Umut Meler de düdüğüyle oyunun önüne geçmeden, finalin ruhunu bozmadan maçı muvaffakiyetle yöneten isim oldu.