Zehra Güneş’ten Filenin Sultanları ve Milli Futbol Takımı karşılaştırmalarına yorum ‘Bunun farkındayız…’

A Milli Kadın Voleybol Takımı ve VakıfBank’ın yıldız oyuncusu Zehra Güneş, ‘Bayrak Taşıyanlar’ belgeselinin galasında objektiflere yansıdı.

Güzelliğiyle dikkat çeken isimlerden Zehra Güneş galadaki seçimleriyle kısa müddette gündem oldu. Beyaz elbisesi ve sade makyajıyla göz kamaştıran Güneş’in biçimi övgü dolu yorumlar aldı.

Galada soruları yanıtlayan Milli sportmen, ‘Bu muvaffakiyetinizin futbol ekibinin başarısızlığıyla kıyaslanmasını gerçek buluyor musunuz?’ sorusuna verdiği karşılıkla, sosyal medyanın gündemine oturdu. Ülkemizi olimpiyatlarda da temsil eden Güneş, bu soruya şu karşılığı verdi:

‘Bence çıktığımız bu yol, her profesyonel sportmen için hiç bitmeyen bir yol. Biz bunun farkındayız. Atlet olarak da onların neler yaşadıklarının farkındayız. O yüzden bence hiçbir sportmen kaybetmekle ya da kazanmakla kıyaslanmamalı. Hepimiz çok büyük fedakarlıklar veriyoruz, onlara da muvaffakiyetler dilerim.’

Güneş akabinde açıklamalarına şöyle devam etti:

“Kendi ayakları üstünde durup bir şey için gayret eden bayan figürünü sergilemek, bunun simgesi olmak çok değerli, çok değerli bir şey. Küçük yaşta bu türlü bir şeyi deneyimleyebildiğim için ve öteki bayanlara yürek verebildiğimiz için çok memnunum ve çok onurluyum.”

“Bu yola başlarken kendime duyduğum inanç ve yaptığım şeylerin insanlara motivasyon sağlaması ve onlara ilham olmak… Hakikaten yaptığın en küçük bir şeyin karşı taraftaki bir beşerde bir şey uyandırması, bir ışık yakması çok değerli bir şey. Ve bunu görebilmek, bunu hissedebilmek de çok değerli bir şey bence.”

“Ben daima kendi ilhamımı annemden aldım. O yüzden daima onun üzere sakin, onun üzere sabırlı olabilmeyi, daima onun söylediği şeyleri bir biçimde hayatımın bir yerine entegre etmeyi seçtim. Lakin günün sonunda baktığımda benim insanlara ilham olma yolum annemin bana ilham olması üzere. O yüzden benim için çok kıymetli.”

“Türkiye’yi temsil etmek bence bir ayrıcalık. Yaptığımız her aksiyonda, saha içinde, saha dışında, insanların dayanağını hissetmek bence her ülkede karşılanmayacak bir şey. Dışarı çıktığımda bir teyze gördüğünde beni bana ağlayarak sarılmak istiyor mesela. Ya da küçücük bir çocuk heyecanından titreyerek ağlayarak benimle fotoğraf çekilmek istiyor.”